En hoe zou het weer in Nicaragua nu zijn? Ik vang regelmatig via internet op dat het weer in België niet je dat is, terwijl het hier allemaal wel meevalt. Nochtans is het daar zomer, en hier klopt de winter toch wel hard aan de deur.

Nu, we hebben er ons aan mispakt! Over het algemeen mooie zonnige dagen gehad (= ook wel synoniem voor te warm), met daartussenin een dag of 5 regen-dagen (en dat is dan ook echt wel regen). We dachten dus: nu het weer meevalt, tijd voor een uitstapje naar Matagalpa, Nicaragua's hoofdstad van de koffie en toegangspoort naar het hoogland. Op voorhand even de meteo gecheckt: regen, regen en nog eens regen, zowel voor Leon als voor Matagalpa. Toen we op de vertrekdag opstonden, viel het weer in Leon nog mee, dus dachten we: we blijven gewoon nog een dagje hier, dat is toch een dagje minder regen.
De volgende dag vertrokken we dan echt. En in Matagalpa? Geen druppel! Om 18u kwamen er wel buien, maar tegen dan is het toch donker en kan je niet veel meer uitspoken. Op dat moment wou je dat Nicaragua ook een degelijke "Frank" had. Misschien had die dan wel voorspeld dat, als er de volgende dag twee Belgen de heuvels in zouden trekken, het gegarandeerd zou beginnen watergieten?

In ieder geval, nadat we verzopen terugkeerden uit de heuvels, drogen we ons af en gaat we iets eten. De supervriendelijke kelner stelt ons na het eten enkele vragen. Als hij hoort dat we van Leon komen, stelt hij een vraag waarvan hij -als trotse inwoner van Matagalpa- al zéker weet wat we gaan antwoorden: "Waar is het weer het best, in Leon of in Matagalpa?" Schoorvoetend geven we toe dat we dan toch Leon verkiezen. Om z'n zichtbare teleurstelling een beetje te verhelpen, zeggen we dat de temperatuur in Matagalpa eigenlijk wel beter is. Echter, als het onderwerp regen aangesneden wordt, gaat hij serieus uit de bocht: "Sabroso!" zegt hij, oftewel "heerlijk!". Gelukkig stond er nergens in de buurt een emmer water te wachten op een kelner met foute ideeën!

En in Leon staat het leven natuurlijk ook niet stil. Enkele gedenkwaardige momentjes:
• Goofy had onlangs niet alleen dé dag van z'n leven, maar waarschijnlijk ook de meest uitputtende dag van z'n leven. Aangezien er niemand de hond nog uitlaat, is z'n fysieke conditie sterk verzwakt. Wij gingen met hem wandelen, tot aan het kantoor van Mpowering People. Dat is geloof ik een 8-tal blokken, ofwel een goeie 10 minuten wandelen heen. In het doorgaan trekt Goofy vol blijdschap nog aan de leiband, maar in het terugkeren is hij snel minder enthousiast. In het laatste stuk loopt hij zelfs door een meterslange plas om ondertussen te kunnen drinken! Misschien eens 'start to run' proberen?
• Toen we terugkwamen van Matagalpa en Chepita zagen, was het eerste wat ze zei: "Se fueron", wat er ongeveer op neerkomt dat we zomaar zonder haar toestemming vertrokken waren (terwijl ze er wel degelijk van wist). Eerst de vogeltjes, nu dit. Ze gaat het denk ik wel nooit afleren om ons (voor de grap) onder ons voeten te geven!
• Na het kleding incident in 2008 (mama Anne haar jurk die op Big Corn Island op onverklaarbare wijze 's nachts half door de muur getrokken werd, waarschijnlijk door een krab) hadden we dit jaar opnieuw een -weliswaar minder spectaculair- dierlijk vraagstuk. 's Nachts verscheen er in de buurt van ons goed ingepakte brood telkens een hoopje broodkruimels. Er konden maar twee verdachten zijn: de overvloedig aanwezige mieren of de muis (die af en toe een strontje achterlaat). Hard kunnen we de bewijzen niet maken, maar we denken toch eerder in de richting van een acrobatische muis. Zelfs als je het zakje aan een haakje hangt, slaagt hij er nog in om door twee plastiek zakken te bijten en zich tegoed te doen aan het brood. Oplossing: brood in de frigo, geen beest die er nog naar kraait.
• Onlangs gingen we eten bij comedor Lucia (zo'n buffet, waar je de meest heerlijke typische gerechten kan eten tegen een deftige prijs). Evita heeft daar al een geschiedenis. Vorig jaar gebruikte ze het meervoud voor cannelonni (canelones) in de veronderstelling dat je twee pijpjes krijgt. De man achter het buffet was het er echter niet mee eens, en zei -in de veronderstelling dat Evita geen Spaans kent- heel traag en duidelijk: "Ca-ne-lon". Hij liet Evita het woord verschillende keren uitspreken onder zijn kritische blik, tot hij helemaal tevreden was. We gingen daar toen regelmatig, en de man bleef Evita maar herkennen als 'de persoon die niet goed Spaans spreekt'. Ongelofelijk hoe haar Spaans enkel in die eetzaak achteruitging, wat vertrouwen al niet met een mens kan doen.
Dit jaar gingen we dus terug om hem een poepje te laten ruiken. Evita bestelde 'carne desminuzada', en hij mompelde het woord alleen nog een keer in zichzelf, zonder verbetering te willen aanbrengen. Hindernis genomen!

En dan nu de vraag van vandaag: "Hoe komt het dat mijn haar nooit snel droogt na een douche? Hoe hard ik het ook droogwrijf, na een paar minuten komen de druppels! In België is een half minuutje aandacht voldoende, hier duidelijk niet. Is het het koude water? Is het de vochtige lucht (al heb ik het ook op droge dagen)? Is het water hier natter?"

Graag uw originele antwoord bij de reacties!


groetjes,

Samuel