Enkele dagen geleden vertrokken we (Matthias, Marinka en Samuel) voor een tocht van 4 dagen door de Andes, meer bepaald door de Cordillera Blanca. De tocht heet de Santa Cruz trek, en zou ons naast prachtige zichten ook over Punta Union brengen, een pas van 4750 meter hoog!

Na het fantastische weerzien van de broertjes trokken ze er dus samen op uit. Samuel ruilde zijn panorama-kamer in Huaraz (check de foto's binnenkort) in voor een te klein tentje, dat hij zou delen met een Braziliaan. M en M deelden ook een tentje, dat ook al veel te klein was. Verder ging er nog een Frans koppel mee op stap.

Dag 1: ritje door prachtige zichten, met als hoogtepunt de doortocht over een pas met mooie appelblauwzeegroene lagune's en zicht op de Huascaran, een berg die Matthias binnenkort hoopt te beklimmen. Daarna op stap met de bagage-ezeltjes die niet bij te houden bleken. Laat in de namiddag kwamen we, met honger, aan in ons eerste kamp. De ezeltjes (of toch hun begeleider) hadden de tentjes al opgezet. In de pikkedonker kregen we een deugddoende maaltijd onder de sterren. Even later mocht Samuel nogmaals ervaren dat alles op Peruaanse maat gemaakt is: niet enkel het tentje bleek te kort, ook de gehuurde slaapzak had een groeispurt kunnen gebruiken!

Dag 2: de nacht hield vooral veel woelen in, dus we stonden niet helemaal fris aan de start van de zwaarste dag. Dag 2 ging vooral om de beklimming naar de bergpas op 4750 meter. Eerst mochten we echter genieten van "De Peruaanse hoogvlakte 's morgens vroeg" zoals Bucky ze op cd heeft. Na een paar uur stappen werd het echter wat zwaarder. Hier komen we bij het adembenemende stuk van het verslag (mopje van de Lonely Planet): niet enkel de zichten zijn prachtig, ook de hoogte zorgt ervoor dat het dikwijls naar adem happen was! Samuel slaagde er soms in om iedere 10 meter een pauzetje in te lassen, en had hierbij volgende gedachten:

• "Ik raak geen sigaretten meer aan" (ook al raakte hij die voordien nooit aan, hoogstens eens Nathalie haar peukje afpakken)
• "Voornemen: ik doe terug aan sport" (is al terug ingetrokken)
• "Als Femke me hoort: telefrikskes blijven stom!"
• "Zijn dit de befaamde hartkloppingen? Die pompende technobeat?"

De pas leek de hele tijd weg te lopen, maar eens bereikt vergeet je bijna alles. Enkel de honger bleef over. Tijd dus voor een maaltijd with a view, gevolgd door een plaske met een vieuw.

De afdaling was een stuk gemakkelijker, weg dus voornemens en flauwe mopjes over bejaarden. Tijd om je eventjes heel klein te voelen, bij de aanblik van die besneeuwde toppen en prachtige vergezichten! Het kamp kwam net op tijd, de maaltijd ook.

Dag 3: het klimaat vond het nodig om nog maar eens op hol te slaan en de hemel vol wolken te steken. We kortten onze dag een beetje in en besloten om er vandeneerstekeer dag 4 bij te plakken. Een dagje vroeger thuis, een nachtje minder in die "tent op maat van een puppy" en uitzicht op een badkamer. De 24km lange tocht ging volgens Matthias door Rohan (LOTR-fans, iemand?). Rohan zorgde voor een Samuel op dreef en een Marinka met rugpijn. Een paard (jep, Rohan, beste LOTR-fans) en behulpzame gids (3km lopen op die hoogte, om een paard te zoeken!) verzachtten de pijn bij Marinka. Rohan werd ietsje later ingeruild voor een snel afdalend dal met lekker luidruchtige bergrivier. Ietsje later volgens onze gids, heel wat later volgens ons, kwamen we aan op onze eindbestemming! Een taxi met vreselijke radio (Peter Vandeveire op overdrive, met slechts 1 geluidseffectje) bracht ons naar de bus, die ons op zijn beurt richting Huaraz en Samuel zijn panoramische kamer bracht!

De zuurstof is ondertussen teruggekeerd in onze longen. Hopelijk bezorgen de foto's (binnenkort online!) jullie ook even ademnood, al is "in het echt" altijd 7 keer spectaculairder!

groetjes,

Samuel