De mensen rondom ons klagen terecht steen en been over de constante prijsstijgingen op de dagelijkse Nicamarkt van rijst, bonen, suiker en keukenolie, over de prijs van het vervoer per gamele stadsbus en nu recent ook over de gasflessen.

De toestand is voor velen dramatisch geworden. Ondanks de prijsregulering van de regering van de sandinistische president Daniel Ortega, via de inschakeling van een aantal staatsmechanismen zoals ENABAS (opslag en verwerking van basisgranen) en de kruidenierswinkeltjes CPC’s (comites poder cuidadano of comites voor de macht van de burger) waar de bonen het goedkoopst zijn, kosten de geliefde frijoles of rode bonen nog altijd te veel. Zodanig veel dat er minder dan de gemiddelde kilogram per week per persoon wordt aangekocht.

Je moet weten dat rijst en bonen dezelfde betekenis hebben als brood bij ons in Belgie. Nicas eten dit doorgaans driemaal per dag, dus aan de prijs van bonen raken, is een ramp voor hen ...

“Si no hay frijoles, no hay comida": als er geen bonen op tafel staan, is er doodgewoon geen maaltijd ...

Miriam heeft het niet makkelijk

Miriam Meza Perez is 60 jaar oud, alleenstaande moeder van 4 grote uithuizige kinderen, en heeft momenteel enkel 1 van haar 3 kleinkinderen ten laste.

Ze staat er alleen voor. Ze werkt als huishoudster bij een gezin in Managua en verdient er 3.500 cordobas per maand (185 USD of 122 euro), wat ruim het dubbel is van het Nicaraguaans minimumloon.

Haar kostenplaatje ziet er als volgt uit: 1.000 cordobas te besteden aan basisvoedsel zoals de traditionele gallo pinto (rijst en bonen), 2.000 cordobas aan andere vaste kosten zoals het schoolgeld van haar kleinzoon (800 C), water, gas en electriciteit (600 C), telefoon (340 C) en transport (140 C).

Een eenvoudige rekensom maakt duidelijk dat ze dan nog nauwelijks nieuwe kleren of iets anders kan kopen ... en met veel geluk 400 C per maand opzij kan leggen voor een klein spaarpotje.

Een hot item

Professioneel vanuit het programma Vredeseilanden in Midden-Amerika hebben we er ook mee te maken. Het thema "crisis alimentaria" is werkelijk een "hot item".

Op 21 mei hebben we bijvoorbeeld een panneldiscussie georganiseerd in dialoog met de verschillende actoren vanuit privesector, boerenbonden, openbare instellingen en regeringsvertegenwoordigers. Het ging voornamelijk over het belang van frijoles geteeld door kleine producentengroepen of bonen en duurzame familiale landbouw als oplossing voor de voedselcrisis.

De pers was massaal aanwezig en het debat werd dagenlang nog in de kranten verder gevoerd.

Besparen op energie

Ten slotte: persoonlijk en familiaal (met een echtgenoot en twee kinderen van 7 en 8 jaar oud) hebben we er door onze relatief grotere koopkracht minder last van dan de gemiddelde Nicaraguaan.

Toch doen ook wij het door de prijsstijgingen en een inflatie van ruim 16 procent kalmer aan: minder uit eten gaan, minder uitstapjes ...

Begin dit jaar al zijn we met een besparingsplan begonnen op electriciteit: overal spaarlampen, stille gebruikers uitgeschakeld, een aantal lichten branden niet meer ’s nachts, enkel een strikt minimum voor de veiligheid.

We proberen zoveel mogelijk te koken op een zogenaamde zonnekeuken: een spiegelparabool die de zonnestralen concentreert en waarmee we water en voedsel kunnen koken. Goedkoop en milieuvriendelijk ...

• Enkele dagen voor ons vertrek, op woensdag 16 juli, verraste het team van Mpowering People ons met een feestje! Nuja, verrassen... We hadden al een hele tijd door dat ze iets aan het bekokstoven waren. Het begon al voor ons reisje naar Rio San Juan. Voor de eerste maal in 6 maanden (met uitzondering van de workshops) werd er zo nadrukkelijk naar de agenda gegrepen om een laatste vergadering te plannen. Toen we eenmaal terugwaren in Leon en op dinsdag binnenwipten vroeg Johanna wanneer we de volgende dag nu weer kwamen. Langs haar neus weg vroeg ze ook of we Sopa de Queso lekker vonden. Later die dag zei Jairo ook heel opgewekt 'tot morgen!', terwijl hij anders altijd maar half goeiedag zegt... Naar goede gewoonte kwamen we een half uur te laat, en wat zagen we al van op 100 meter afstand? Jairo die met zijn hoofd buiten zat en plots naar binnen vluchtte, en dan nog eens keek! De deur van het kantoor was ook op slot, en nadat we klopten (streep door de rekening: we hadden de sleutel niet mee) deed een onzichtbare hand de deur open... Daarna het verwachtte 'surprise!' en het feest kon beginnen! Feest, dat wou zeggen: de mooiste piñata die we ooit zagen (die daarna vakkundig neergeklopt werd), heerlijke sopa de queso (die Johanna toch), een heerlijk dessert (sopa de leche), voor elk een cadeautje van het team (Samuel kreeg een slang waarmee hij mensen kan plagen, Evita een folklorisch poppetje), muziek, Jairo en Luis op gitaar... de sfeer kon niet stuk, en onze dag ook niet! We hebben genoten!
• Herinnering van een tijdje terug aan de supermarkt: toen we net buitenkwamen en de trapjes naar benede namen, kwam er een vrouwtje (die we soms zien zitten bedelen) de trap opgestoven, met een fantastische glimlach en een blik die zei: 'Iedereen uit de weg, ik ga hier een keer iets komen kopen he, met dat geld dat ik net gekregen heb!' Wij braafjes uit de weg, met de glimlach op zak naar ons huisje.
• In onze laatste week, het leek bijna een teken, kwamen we het 'wuveke van de hoek' tegen. We vertelden waarschijnlijk al van de verkoopster die op een straathoek staat om eten te verkopen, maar die de laatste tijd sukkelt met haar gezondheid. We zagen haar meer dan een maand niet, en zaten in met haar inkomsten en gezondheid... Tot vorige week dus, waar ze dol enthousiast van over straat stond te gillen naar ons! Ze leek dolgelukkig om ons terug te zien, en stelde ons prompt voor aan haar dochters en kleindochters. En weer konden we verder met de glimlach op zak, verliefd op de mensen van Leon!
• Ons afscheidsfeestje in Leon was het mooiste dat we konden hebben: bijna iedereen was er (enkel Chepita niet, wel erg jammer), ze vonden het eten heerlijk, de sfeer was super, zeker met de visput die we organiseerden en met de piñata, ... We konden afscheid nemen met een glimlach en zonder traan, want we komen zeker terug!
  eten? repochetas, uiensoep, straffe tomatensaus op toastjes, pasta met brocolli, tomaat en mayonaise en fruitsla met ijs!
  gasten? Ileana en haar dochter, Maria-Jose en haar vriendje, Nestor (en heel even ook zijn, voor ons onbekende, oom), David, Mercedes en Vivi.
• Mooi momentje om aan terug te denken? Wij die de laatste 10 sjieksjes kopen van straatkind Freddy, waarop die al huppelend en zingend wegloopt!