Vandaag 10 oktober berichten we nog áltijd vanuit La Paz. Eigenlijk willen we hier niet zo lang meer blijven - na meer dan twee weken hebben we het hier wel gezien - maar onze koppigheid/hardnekkigheid/doorzetting houdt ons hier nog even. We willen nl. heel erg graag een activiteit geven aan de kinderen in de San Pedro-gevangenis. De papiermolen (en de niet zo bereidwillige invloedrijke priester?) houdt ons echter nog even in bedwang. Maar liefst 9 bezoeken aan de gevangenis brachten ons nog nergens... Hopelijk maandag meer succes!
Ondertussen sturen we jullie graag een verhaaltje over oplichterij, want hadden we dat in ons vorig bericht niet beloofd? 

Bolivie geeft ons al een andere indruk dan het toeristische Peru. De mensen lijken hier iets vriendelijker, iets minder gefocust op ons geld. Dat moet natuurlijk allemaal nog bevestigd worden de komende twee maanden. Uitzonderingen op deze regel hebben we jammergenoeg ook al gevonden, nog wel op onze eerste dag in La Paz...

Vlakbij ons hotel zagen we een "oferta" uithangen: 1 hot-dog met een drankje voor 3,50 bolivianos, ofwel 35 eurocent. Een koopje toch? Wij met honger en zin naar binnen. De supervriendelijke vrouw gaf ons direct de kaart... zonder prijzen! We kenden echter de promotie die op straat ophing, dus geen probleem. De hotdog smaakte zo goed, dat we elk nog een extra exemplaar bestelden. Iets later kwam dan de traditionele afsluiter: "La cuenta por favor". "Dat zijn dan 16 bolivianos, 4 per stuk" lachte de vrouw ons toe. Wij niet helemaal akkoord, maar toch in twijfel. "De prijs die buiten ophangt is 4 bolivianos" overtuigde ze ons, en toen capituleerden we.
Terug buiten zagen we de prijs hangen: 3,50 bolivianos. Wij terug naar binnen natuurlijk. Het gaat niet om die 50 cent, maar wel om het respect. Zo staan liegen in ons gezicht, terwijl zij wist wat wij wisten! Haar antwoord was echter simpel: "De prijs van de worsten is vandaag gestegen, vandaar de 4 bolivianos." (haar tweede leugen) Evita's antwoord was even goddelijk als simpel: "Als we morgen terugkomen en de prijs is niet gestegen op je reclamebord, krijgen we dan ons geld terug?" Met een zeer duidelijke "ja" op zak, gingen we terug naar buiten.
De volgende dag, woensdag ondertussen, gingen we terug, en wat zagen we? De prijs was niet veranderd. Haar antwoord? (met vriendelijke glimlach) "Ik heb nog geen tijd gehad om het bord aan te passen, dit weekend doe ik dat." Koppig als we zijn, beloofden we haar terug te komen op maandag. Ondertussen was de derde leugen een feit.
Op maandag waren we te lui, maar op dinsdag kwam dan de verrassingsaanval. De prijs was natuurlijk niet aangepast... De vrouw had ons duidelijk niet verwacht, ze stuurde voor de zekerheid eerst een werkneemster op ons af. Onverzettelijk vroegen we naar de eigenares. "U weet waarschijnlijk wel waarom we hier zijn?" vroeg Samuel. Breed glimlachend, maar niet meer gemeend, vroeg ze ons: "Waarom toch al die moeite jongeman? Het zijn maar 50 centjes, in jouw land is dat niets." Samuel was niet zo recht voor de raap, toch niet in het Spaans, Evita nam over: "Het gaat om het principe: wij respecteren jullie cultuur, door oa Spaans te praten, maar u respecteert ons niet!" Na wat tegenstrubbelen duwde ze boos 1 boliviano in onze handen, ééntje te weinig, maar toch al een begin. En toen verdween ze, samen met haar glimlach, in de keuken. Hopelijk denkt ze nu twee keer na voor ze nog eens een "witte" oplicht!

 Zoals we daarnet vertelden, wachten we nu op een antwoord van de gevangenis: mogen we binnen of niet? Volgende week hopen we dan de activiteit te geven. Daarna vertrekken we voor een tocht door  het mooie Bolivia. Halfweg november komen we dan toe in Sucre, waar we een maandje uitrusten!

groetjes

jullie Boliviaanse vriendjes