Al een hele tijd aangekondigd, al een hele tijd ernaar verlangd, en nu is het eindelijk ook gebeurd: ik ben naar het concert van The Smashing Pumpkins in San Jose, Costa Rica geweest! Daarom voor deze ene keer dus een berichtje vanuit Costa Rica...Al een hele tijd aangekondigd, al een hele tijd ernaar verlangd, en nu is het eindelijk ook gebeurd: ik ben naar het concert van The Smashing Pumpkins in San Jose, Costa Rica geweest! Daarom voor deze ene keer dus een berichtje vanuit Costa Rica...

Wat vooraf ging: aankondiging van The Smashing Pumpkins dat ze naar België komen, als ik in Nicaragua zit - aankondig van The Smashing Pumpkins dat ze naar Costa Rica komen - hoera - ticket bestellen - bus reserveren - verlangen - hotel reserveren - verlangen

Episode 1:
De trip begon op vrijdag 18 april. Om 4u 's morgens (jep, ik was op tijd, bij de eerste zelfs) het busje nemen naar Managua, en daar dan om 6u de grote bus naar Costa Rica nemen. De trip verliep vlotjes, al besloot de gsm wel om het een weekendje rustiger aan te doen, de batterij liep dus helemaal leeg... Weg horloge, kon ik lekker tijdloos leven (of toch proberen)...

In San Jose aangekomen kwam ik al direct in aanraking met oplichters. Geen officiële taxi te zien, enkel onofficiële die veel te veel vragen, en nog doen alsof ze een normale prijs vragen. In mijn geval: 10 dollar ipv minder dan 1 dollar. Ik kon nog tot 8 gaan, maar minder lukte niet... Op de koop toe probeerden ze mij een ander hotel aan te praten dan het hotel dat ik gereserveerd had: "Hotel Petit is volzet. Er is een concert in de stad, en er is een hele bus gearriveerd. Alle reservatie die achteraf niet geconfirmeerd zijn vervallen." Waarop ik: "Ik heb hier een bevestiging, en ik heb betaald." "Oke, we bellen Hotel Petit op.", zegt de oplichter. Ik krijg "Hotel Petit" (let op de aanhalingstekens) aan de lijn, en daar hebben ze nog nooit gehoord van Samuel Bileyn (jaja, die uitspraak). Koppig als ik ben dan voor 8 dollar naar Hotel Petit (let op de aanhalingstekens) geweest, waar ze me met open armen ontvangden...

Episode 2:
Na lekker lang uitslapen op een lekker bed, in een koude stad (ben blijkbaar de warmte van Leon gewoon geworden) werd ik bang wakker voor Peru: gaan we binnen 3 maanden echt naar dat koude land? Het donsdeken na de koude douchte bracht troost, het boek "De vliegeraar" ("The kite runner", fantastisch boek, net uitgelezen) bracht afleiding. Later die dag zou ik naar "La Guacima" gaan, om het Festival Imperial mee te maken, met als headliner The Smashing Pumpkins!

Epidode 3:
Ik ga met de bus naar "La Guacima". Er hangt zo'n Werchter-sfeertje: iedereen uitgelaten, veel jong volk, leuke sfeer... De bus kost 500 colones, ongeveer een dollar. Ik vraag me af of "La Guacima" een zaal, dan wel een veld is. Een half uur later weet ik het antwoord: "La Guacima" is een auto-race baan, waar er dus ook een festival georganiseerd wordt. Imperial is hét Costa Ricaanse biermerk, het is dus ook een beetje een feest van het bier.
Opmerkelijk: je moet een armbandje halen, met je paspoort bij de hand, om te kunnen bewijzen bij de bierkraampjes dat je 19 jaar of ouder bent.
Opmerkelijk: Er lopen ongeveer evenveel Smashing Pumpkins t-shirts als Pink Floyd t-shirts rond, en dat waren er best wel veel.
Opmerkelijk: Pizza Hut pizza smaakt overal hetzelfde. Op het terrein stond er een mobiele Pizza Hut, en het smaakte.
Opmerkelijk: Doussie is een slimme kerel. Hij zegt soms wel eens dat ik op festivals altijd wel iemand tegenkom die ik ken, of dat ik altijd wel aan het praten geraak met iemand. Deze keer vormde dus geen uitzondering: tussen al het volk kwam ik toevallig de jongen van de hotelreceptie tegen... Uiteraard sloeg ik een praatje.

Episode 4:
Het festivalterrein dan maar op! Het terrein is verdeeld is verschillende stukken, waarvoor je een verschillende prijs moet betalen. De dichtste sector is de duurste, en dat is ook waar ik terecht kom (als je dan toch daar komt, doe je het beter vandeneerste keer goed). De sfeer bij optredens in Centraal en Zuid-Amerikaanse landen is befaamd, dat moest dus getest worden. In de 3 uren voordat de optredens starten is er al muziek, een beetje als achtergrond bedoelt, maar hier ook al een sfeermaker! Bij ieder lied dat bekend is of graag gehoord wordt stijgt er een gejuich op uit het publiek. Ik begon me af te vragen of die mensen echt wel een optreden nodig hadden...
Ongeveer drie kwartier voor dat de optredens starten komen er plots een aantal break-dancers het podium opgestormd. Samen met wat vuurwerk geven ze een korte show, en reken maar dat het publiek dol-enthousiast werd! Direct erna kwamen er enkele vlaggenzwaaiers het podium op. 1 man verloor direct zijn vlag (had enkel nog de stok vast) en stond daar 20 seconden een beetje stom te grijnzen naar een paar duizend man.
Direct erna waren er dj's, geen sprake van dat het volk terug ging zitten. Er kwam nu nog meer gejuich dan voorheen bij favoriete nummers!

De eerste groep hoefde volgens mij enkel op te komen en weer weg te gaan om succes te hebben. Volgens mij was het een soort Laatste-Show-band, want voor ieder nummer hadden ze een andere zanger. De Costa Ricaanse versie van Erik en Sanne sloot af...

De tweede groep was waarschijnlijk een fout in de programmatie van de organisatie. Le*Pop bracht kitch-pop, maar dan op een vervelende manier die een half uur (het hele optreden lang dus) teerde op hetzelfde gitaar-riffje. Le*Pop, starring: de zangeres, een kruising tussen Els Pynoo en punk, maar dan op z'n Costa Ricaans; een gitarist die bleef hangen in de punkperiode, maar dan wel met homofiele trekken; een keyboardspeler die het mannelijke equivalent was van de frontvrouw; een bassist met een blinkend gouden vestje aan (zoals je vroeger kon kopen in de Visserstraat in Blankenberge) en een drummer, vreemd genoeg zonder specifieke eigenschappen. Het publiek is super enthousiast als de muziek hen bekoort, maar ook heel erg eerlijk als het hen niet bevalt. Midden in het optreden worden ze dus uitgejouwd, krijgen ze allerlei Spaanse vloekwoorden naar hun hoofd, heel veel ge-awoert, ... Na een half uur druipen ze af met een heel uitbundige dankjewel...

De derde groep was ook al een Costa Ricaanse groep. Die hoefden ook niet veel fout te doen, en deden ook niet veel fout. Leuke pop-rock, met een uitzinnig publiek, met af en toe een grappig deuntje, getoverd uit de bolhoed van de zanger. Ze sloten af met een hilarisch dansje, leuk!

De vierde groep was er te veel aan, ook voor het publiek, dat nu duidelijk aan het wachten was op de headliners, Incubus en The Smashing Pumpkins. Het optreden van die vierde groep was niet veel soeps, maar wel vol goede bedoelingen. Het publiek was streng, en ongeveer halverwege de set kregen ze zowel tussen als tijdens de nummers de volgende booschap: "Fuera! Fuera! Fuera!", wat zoveel wil zeggen als: "Trap het af! Weg ermee! Buiten!".

Incubus kreeg het publiek al helemaal mee, simpelweg door de roadies hun materiaal op het podium te laten zetten. De kreten die je in België hoort bij het opkomen van een groep, hoorde je hier bij het opzetten van de drumkit... Toen de groep opkwam verscheen er een muur van gsm's en digitale cameras voor mijn neus, die de volgende 3 nummers niet meer zouden verdwijnen. Werkelijk bij elk bekend deuntje werd het publiek uitzinnig, ik vroeg me af of ik echt wel eens een mosh-pit wou zien...

The Smashing Pumpkins dan, uiteindelijk! Hetzelfde effect bij het opzetten van de drum, hetzelfde effect bij het opkomen van de groep. Een fantastisch gevoel, wat moet dat zijn als je daar op dat podium staat?! De set was, zoals ik vooraf vreesde, nogal single-gericht. De hitjes werden dus gespeeld, met niet zo heel veel speciaal ertussen... Al speelden ze wel een fantastische cover van "Set the controls for the heart of the sun" van Pink Floyd. Magisch psychedelisch noem ik dat! Het is natuurlijk niet omdat ze hits speelden, dat ik niet genoten heb! Het was voor mij fantastisch om mee te maken, en wees maar zeker dat ik genoten heb!
Na het optreden kon ik, met het gebruik van mijn (letterlijke) lange arm een setlist bemachtigen, de setlist van Billy Corgan, de frontman en zanger/gitarist nog wel! Een mooi exemplaar om mee te nemen naar huis, in Leon!

Epiloog (op 20 april):
Na een korte nacht (van 2u30 tot 5u) slaapwandelde ik naar de busterminal, deze keer zonder bedriegende taxi, en dat ging even goed. De busrit ging vlot, ik was zowaar om 15u30 al in Leon, waar de warmte me overviel. Ik had de koude stad dus overleefd, en bracht een schitterende festivalervaring met me mee! Een aanrader, als je ooit eens in de buurt bent!


groeten,
Samuel