Met een zacht fluisterend gezang werd ik wakker op 5 november, de dag van mijn 24ste verjaardag... Ik had lekker lang kunnen uitslapen, het moet 11u geweest zijn. De lekker warme zon prikte in mijn ogen. Ik rook de geur van versgeperst fruitsap, dacht aan de croissant die straks zou komen, proefde het zacht gekookte eitje al in mijn mond. Maar eerst draaide ik mij nog eens om in de lekker zachte matras van ons chique hotel (hier is alles toch stukken goedkoper)...

Plots ging die verdraaide wekker af! Fruitsap, croissant, eitje, ... het floepte direct weg. De zon veranderde in een spaarlamp, en de klok draaide terug naar 6u30 's ochtends! Ook de matras voelde plots verdacht hard aan. Er was zelfs geen mooi zacht gezang, enkel een verwaaide Evita die óók moest opstaan! Inderdaad beste thuisfront... dit was een droom! Mijn verjaardag verliep iets minder idylisch, al kan ik nu wel claimen mijn verjaardag in een geheel andere cultuur gevierd te hebben.

De dag begon dus om 6u30, met snel aankleden en ons haasten naar de bus. De bus vertrok om 7 uur richting San Rafael de Velasco, onze volgende stop op het Jezuïten Missie Circuit. Ik bedoel: de bus zou om 7 uur vertrekken richting... Naar goede gewoonte kwamen we om 6u59 toe bij de halte, er op rekenend dat de bus toch weer 20 minuten te laat zou vertrekken (zoals altijd). Murphy besloot echter om mij op een cadeautje te trakteren voor deze speciale dag: de bus vertrok 6u58, zonder ons (terwijl we wel een gereserveerde en betaalde plaats hadden). Het is dus mogelijk: een Boliviaanse bus missen! Even verderop - toegegeven, een beetje naïef - wachten op de bus leverde niets op. Rond 8 uur besloten we dan maar om naar de tranca te gaan, een checkpoint van de politie waar er tol moet betaald worden. Volgens onze Lonely Planet kan je daar wachten op vervoer dat je mee kan nemen. Dat de Lonely Planet in dit gebied (Amazone en Santa Cruz) heel erg slechte informatie geeft, wisten we al, maar dat de gids er zo naast kan zitten?
Om 8 uur vertrokken we dus richting de "300 meter" verder gelegen tranca, in werkelijkheid bijna twee kilometer. Daar wachtten we op het "frequent passerende vervoer". Uiteindelijk sloegen we een 5-tal uur beestjes van ons af, gelukkig in de schaduw, alvorens er een man (na aandringen van de politieman) bereid was om ons mee te nemen. In die 5 uur passeerden er trouwens een 7-tal auto's, waarvan geen enkele beweerde richting San Rafael te gaan...
Aangekomen in San Rafael wilden we de dag toch nog een feestelijk tintje geven, en hoe kan dat beter met een gezellig etentje? Wij vol goede moed op pad om iets te vinden... Een overzichtje van de "restaurants" en wat ze serveerden:

1. gefrituurde kip met rijst en frietjes
2. "vandaag is er geen eten, we zijn ziek"
3. koeiepoten, koeietong en koeiehart, allemaal op de BBQ (laatste leek nogal sterk op geroosterde stront)
4. "vandaag is er geen eten, maar ik stuur je naar waar ik altijd ga! Ze hebben daar kip en hamburgers!"
5. gefrituurde kip met rijst en frietjes
6. gefrituurde kip met rijst en frietjes en kippehamburger (zie 4)

Uiteindelijk werd het nummer 6... Het eten viel wel mee, al was het een beetje droog... Gezellig was het al helemaal niet, maar ah, daar kennen ze hier niet veel van naar onze mening. Om alles goed te maken, kochten we nog een ijsje bij de bar op de hoek. Ijsje gesmolten en terug ingevrozen, maar een ijsje blijft een ijsje, ook met een veel te kort lepeltje.

Laatste redmiddel: internet! Je zou het niet geloven, maar internet was zowaar het hoogtepunt van de dag. Een Westerse mens zou het ongelofelijk onromantisch vinden, of saai, of... maar ik was er blij mee, en wel door jullie mailtjes! Allemaal heel erg bedankt dus voor jullie mailtjes, kaartjes, facebook-commentaren, ... Merci!

En zo werd een vreselijke dag (toegegeven, we zágen een mooi kerkje en veel mooie natuur) toch nog leuk afgerond!

groetjes,
Samuel

ps: en dan nu verder op ons circuit richting San Miguel de Velasco en San Ignacio de Velasco, dan uitblazen in Santa Cruz, dan Cochabamba en Oruro, ...