In het nummer "Lang leve minzelvn" rapte 't Hof van Commerce ooit de legendarische woorden: "Ik kieze myn moaten zelve", en kijk, ook míjn West-Vlaamse eer lijkt 10 jaar na datum aangetast. Peruanen lijken namelijk de neiging te hebben om iedereen (en naar mijn mening toch vooral blanken) "vriend" oftwel "amigo" te noemen. Heeft het te maken met vriendelijkheid? Of denken ze zo beter te verkopen? In ieder geval: vanaf dat je op een plaats komt met kraampjes of winkeltjes (en dat zijn er heel veel), krijg je onmiddelijk deze familiaire woorden rond je hoofd geslingerd (ook al wil je helemaal niet in hun winkeltje binnen). Peruanen lijken daarom soms nogal onvriendelijk, en alleen op de gevulde portefeuille van hun "vriend" gericht.

Kan het ook anders? Jawel! Toen we in Cusco aankwamen kregen we een papiertje in onze handen gepropt. Erop stond de beschrijving van een hostelletje, met natuurlijk ook de contactgegevens erbij. E-mail adres? amigoluisroberto@blablabla... We konden nog net een lachje onderdrukken, "daar komt weer onze zoveelste vriend". Even later, op het einde van onze hotel-zoektocht, kwamen we terecht bij onze vriend Luis Roberto. Van alle verkopers in de busterminal bleek hij de eerlijkste te zijn. Hij bood ons een hostel in ware landelijke stijl aan, met een prachtig zicht op het centrale plein, en dat tegen de spot-prijs van 15 sol (zeker naar Cusco-normen). Na een dutje leerden we de man kennen als een warhoofd pur-sang die dan nog eens goud-eerlijk is. Even wou hij ons een nachtje extra aanrekenen (omdat we om 6u 's ochtends in z'n hostel arriveerden), maar slechts twee zinnen later was hij alweer van gedacht veranderd. Vandaag, een dag later, was hij dan weer vergeten om mij 2 sol terug te betalen. Ik vraag hem ernaar, hij valt uit de lucht, maar betaalt me toch. Even kon ik mijn vreugde niet meer kanaliseren, en verklapte ik hem dat we nog enkele nachten langer willen blijven!

Ondertussen zie je hem de hele dag lang overal in het hostel rondlopen met een aantal zaken, en dan zie je hem denken: "Verdorie, weer iets vergeten", waarop hij terugkeert... We gebruiken ook zijn keukentje - gelukkig geen onderbroeken in de diepvries zoals bij Gobbelijn - en dat ligt helemaal overhoop met vuile pannen en vreemde potjes (wortels die een nacht weken in water? boter gewoon bewaren zonder verpakking tussen je glazen?). Misschien bewijzen we hem wel een dienst door geen ontbijt te nemen?

Nog een warrigheidje van Luis: de man liep deze morgen een paar uur rond met een "open spriet" (hoe zeg je zoiets in het AN?). De situatie was natuurlijk té grappig om onze arme vriend te helpen...

Je merkt: zowel Matthias, Marinka, Evita als ik smelten voor hem. Bij deze: Luis Roberto, je bent m'n vriend!

Dit berichtje schrijf ik vanuit Cusco (geen idee waarom ik Cusco niet kan aanduiden op het kaartje, Puno dan maar), en sinds het vorige berichtje legden we al een hele weg af. Een overzichtje?

Huacachino (met de woestijnbuggy in panne in de woestijn en Cool Boarder spelen bij het sandboarden) - Arequipa (condors spotten in de Cañon del Colca, ijskoude duik in een idylisch zwembadje midden in de natuur van de diepe cañon en een eeuwenoude bib bezoeken) - Puno (drijvende én echte eilanden bezoeken, genieten van heerlijke maaltijd bij gastgezin op eiland) - Copacabana (eilanden op datzelfde meer bezoeken en er mooie wandeling maken) - ... en gewoon onozel doen met Matthias (die broederhumor toch!) en genieten van mensen zoals Luis Roberto!

verre groet

uw dichte vriend Samuel

ps: foto-site wordt de laatste tijd opvallend veel upgedate/geupdate (waaronder vandaag). Check het, en je weet hoe we het hier hebben!