20 mei was er luna llena, ofwel volle maan, en bij Quetzaltrekkers betekent dat dat ze een nachtelijke tocht op de vulkaan Telica organiseren! Waarom s nachts beklimmen? Omdat de maan het landschap verlicht, en omdat s nachts de lava goed te zien is, en omdat de zonsopgang van bovenop de vulkaan prachtig is!

We (papa Luc, mama Anne, Evita, Annelies, Samuel en de rest van de groep) verzamelden dinsdagavond om 22u, jammergenoeg ook de eerste echte regendag van het regenseizoen... In de beste Vileyn-traditie kwamen we een tiental minuutjes te laat. Toekomen bij de organisatie Quetzaltrekkers wil zeggen dat je kennismaakt met de groep, dat je iets eet, dat je de regels van de tocht te horen krijgt, dat je je laatste rust neemt voor de toch echt begint... Al snel bleek dat de voertaal Amerikaans Engels zou worden, en dat juichten we niet echt toe... Geef ons maar Spaans!

Rond 23u begon de gids eindelijk aanstalten te maken om te vertrekken. Het was ondertussen goed beginnen regenen, zodat de minibus lekker bedampte vanbinnen... Vochtig!

Van bij het begin zette de gids er flink de pas in, het was dus belangrijk om voorin te blijven. Zo rond 1u s nachts nam de gids moeite om eens achterom te kijken, en wat bleek? We waren ongeveer 10 man verloren! De snelheidsgids keerde terug (zette ons zelfs eftjes aan om mee terug te keren, stel je voor, je doet dan een keer je best om voorin te zitten) en merkte dat er een afvaller was in de groep... Mama Anne moest jammergenoeg afhaken, al is later gebleken dat ze veel leed bespaard werd! Papa Luc wou terugkeren met mama Anne, maar stapte dapper door met een opdracht op zak, nl mooie fotos trekken. Je zou je afvragen waarom mama Anne meedoet en dan al vrij snel opgeeft... Bij Quetzaltrekkers verkopen ze blijkbaar graag hun wandelingen, want de toch werd voorgesteld als "heel goed te doen", met een groep die op iedereen wacht en enkel op het einde een lastig stukje... De tocht was vrij snel zwaar, dat zeiden ook mijn jonge benen. Niet alleen de hellingen en het moeilijker stappen in de donkerte, maar ook het hoge tempo van de gids was vermoeiend! De gids wachtte al zeker niet, en dat laatste stukje bleek ook een heel erg lang stuk te zijn... Een beetje eerlijkheid bij de "verkoop" van de beklimming had gezorgd voor iets minder leed...

Het eerste gedeelte verliep bergop over een vrij breed pad in een holle weg. De regen was opgehouden, maar de lucht bleef erg vochtig. Na een uur zagen we links van ons een grote hoop... Wij dachten dat we de vulkaan binnen handbereik hadden, de gids zei dat we de Sante Clara binnen handbereik hadden, verkeerde vulkaan dus!

Deel twee leek een vlak stuk, al bij al toch... Een soort pas tussen een heuvel en Santa Clara door, voordat we de eigenlijk Telica beklommen. Vochtigheid alom, en een slalommende gids die op zoek was naar het juiste pad... Mijn geloof in die Amerikaan begon een beetje te verminderen...

Net voor we aan deel 3 begonnen, kregen we een korte pauze. In eerste instantie toch. Toen papa Luc om een beetje verduidelijking vroeg bij de gids, bleek dat hij eigenlijk zelf geen idee had of we nu kort dan wel lang gingen pauzeren. Dan maar een langere pauze zei hij... En dat is dan groepsbegeleider!

Deel 3 ging stijl naar boven, over een weggetje dat nog maar net gebaand leek. Je liep eigenlijk gewoon door het natte struikgewas, de takken van je gezicht afwerend... Op dat punt begon ik me af te vragen hoeveel procent van mijn doorweekte t-shirt nat was van de natte planten en hoeveel procent er nat was van mij zweet... En stinken!

Tijdens deel 3, het intensiefste stuk, leek de gids niet echt van plan om zijn troepen rust te geven... Gelukkig was majoor Vileyn mee, die af en toe om rust vroeg. Papa Luc vroeg er om, maar eigenlijk was het telkens weer een verwoording van de wensen van de hele bende...

Deel 4 bracht ons, zo verzekerde de gids ons, het laatste stuk naar de krater. Het stuk waar het vol ligt met stenen, het zogenaamde maanlandschap. Je laatste brokjes energie offer je op om snel boven te zijn... Maar wat blijkt? We stonden bovenaan een krater, maar dan wel een uitgedoofde... Boven gingen we een rustpauze krijgen, maar die besloeg blijkbaar maar een tweetal minuutjes... We stapten verder, de uitgedoofde en dus ondertussen begroeide krater in... Over de lava en de zonsopgang werd niet meer gesproken.

Tien minuten later kwamen we bij het eindpunt, een open grasveldje met een paar stenen. Nu voelde je echt die brandende vraag "Waar is die bloody lava?" Papa Luc (weerom, langleve Luca) vroeg dan maar wanneer we lava gingen zien, waarop de gids antwoorde "Ahja, dat zouden we een keer kunnen gaan bekijken". Dat is iets helemaal anders dan de reclameslogans "Beklim een vulkaan en zie lava! Bekijk de prachtige zonsopgang van bij de krater!" Gelukkig hadden we papa Luc mee!

De groep stond weer op, liet de rugzakken achter bij het basiskamp, en vertrok voor die laatste tien minuutjes. Vanaf die echte krater voelde ik me eindelijk een beetje Frodo. Eindelijk die zwaveldampen, eindelijk dat maanlandschap, eindelijk dat speuren naar Gollems ogen...

Het zicht van op de rand van de krater was uiteindelijk echt de moeite! Er was een poel lava van wel 10 meter doorsnede, 120 meter onder ons. De lava veranderde van fel oranje naar zwart en omgekeerd, terwijl het een soort autostradegeluid maakte. Ondertussen kwamen er zwaveldampen/wolken naar boven, gelukkig aan de andere kant van de krater. Weetje van de gids> tijdens de revolutie vlogen de sandinisten met hun helikopter boven de krater en dropten de gevangenen in de krater...

Na de aanblik van de poel des doods volgde in de tegenovergestelde windrichting een ander prachtig tafereel> de donkere nacht verdween, de zon kwam op van onder de nevels van de ochtend. Prachtige beelden om bij weg te dromen, een kleine weerspiegeling ervan hebben we proberen fotograferen!

Op dat moment zaten we stikkapot, tijd dus om een kort dutje te gaan doen. Een ontbijt in het basiskamp gevolgd door een uurtje neerliggen, dat deed echt deugd!

De terugwandeling was meer van hetzelfde, alleen stopte de gids nog minder en viel de groep meer en meer uit elkaar. De regen maakte het compleet door ons nog eens goed nat te maken. Voordeel van het licht> je zag tenminste waar je stapte, dat was enkele uren voordien heel wat minder!

Beneden passeerden we nog aan de kokende modderpoelen van San Jacinto alvorens we iets gingen eten bij de comedor...

Ohja, en het begon weer keihard te regenen...

Eindgevoel? bevredigd door het bereiken van ons doel, ontgoocheld in de gids!

Fotos? picasaweb.google.com/samuel.evita en klikken op Luna llena

Dubbele punt? helaas niet te vinden op mijn toetsenbord, daarom beetje gepruts in mijn tekstje...

groetjes

Samuel