Een tijdje geleden vroeg een taxi-chauffeur me hoe groot mijn land is. Het exacte antwoord kon ik de man niet geven, wel kon ik zeggen dat je in 3 uur het land kan doorkruisen. De man viel bijna van zijn stoel: "Is jullie land dan zo klein?". "Het is niet groot, maar zo klein natuurlijk ook niet" vertelde ik de man. "Het noordelijke gedeelte is immers vlak, er is geen bergketen zoals hier waar je doorheen moet slalommen!" De man begreep het helemaal, en ik stond verder niet stil bij onze Belgische (of Vlaamse?) "platte" gewoonte.
Tot gisteren... Evita en ik vertrokken op een uitstapje richting de ruïnes van Moray, een soort Inka-laboratorium avant la lettre. We deden dat echter niet te voet, maar met de mountainbike! Op voorhand werd ons verzekerd, door een Vlaming nota bene, dat de tocht vrij makkelijk te doen was, geen steile hellingen of zo. Je voelt het al aankomen, dat pakte nogal anders uit! Het vlakste stuk was de eerste kilometer, en in dit stuk moesten we zo veel stoppen om kleren uit te doen (zo warm!) en om een "Evita in stadskledij" om te toveren in een "Evita in stadskledij op een fiets" dat we er eigenlijk niet echt van genoten.

Na het aanpassen van de outfit kwamen de serieuze hellingen dus... De één deed ze volledig met de fiets, de ander verkoos ervoor om vanaf halverwege de benen te nemen, letterlijk dan. Onderweg kwamen we een dorpje en een weinig hoopgevende taxi-chauffeur tegen: "Moet ik jullie niet vervoeren? Het gaat hier heel de weg stijl naar boven hoor!" Koppig doorbijten was ons devies.

Iets verder kwamen we enkele schoolkinderen tegen. We kwamen te weten dat ze elke dag 2 uur stappen om naar school te gaan, en dan nog een stuk bergop! We staken onze bewondering niet onder stoelen of banken, en dat leken de kinderen leuk te vinden. Nadat we, dachten we, afscheid genomen hadden, liepen ze gewoon mee met ons. Helemaal buiten adem leken ze af en toe te willen afhaken, maar we schonken hen een glimlach, en dapper liepen ze verder. Na een tiental minuten lopen - bergop en op grote hoogte en dus minder zuurstof - kwamen we bij de splitsing waar we dan echt afscheid namen. Ondertussen begon ons achterste de eerste pijntjes te krijgen van onze 'fantastische' zadels...

Vanaf de splitsing, we waren ondertussen al 2 uur aan het fietsen, ging het plots lichtjes bergaf, zowaar! Het gaf ons de moed om verder te gaan, en jaja, ons doorzettingsvermogen werd beloond: na nog een laatste super-stijle helling kwamen we aan bij de ruïnes. Ons achterste sprong van de tevredenheid vlot van de fiets.

De ruïnes waren de moeite: voor één keer geen overbevolkte plaats, we kwamen slechts een 2-tal toeristen tegen. Voor één keer ook geen huizen en tempels en ... maar een soort amfitheaters die waarschijnlijk dienst deden als plaats om gewassen te telen en daar testen mee te doen. Er zijn immers verschillende grondlagen en verschillende temperaturen over de verschillende verdiepingen... Die Inka's toch!

De terugtocht begon lichtjes bergop, maar vanaf de splitsing (herinner je de kinderen) ging het echt wel heel vlot naar beneden! Af en toe wel een keer remmen... Ons achterste had het op dat moment echt wel heel lastig. Zitten op het - vervloekte - zadel ging bijna niet meer, laat staan de half verharde weg verdragen! Gelukkig kwam de eindmeet in zicht: de bushalte.

Eéns we op de bus zaten, konden we tevreden terugblikken op onze dag: én actief, én iets gezien! Alleen dat achterste zal het nog even voelen...

En dan nog enkele updates...

op http://mvileyn.wordpress.com/ kun je de weblog nalezen van Matthias, die ondertussen alweer in België zit. Geef toe, wie kan de dingen beter beschrijven dan m'n broertje?

we, dat is Evita en Samuel, landen niet op 21 maar op 22 december terug in België. Foutje rechtgezet!

de foto-site is weer aangevuld met vers materiaal (oa van het verhaaltje hierboven), check this out!

relletjes in Bolvia lijken te passeren... Dat wil zeggen dat we volgende week waarschijnlijk in La Paz zitten, en iets later in Sucre!

¡Hasta luego!

ps: gok eens wat de titel betekent...