Dag trouwe en geduldige lezers!

Nu we geen 35 uur per week meer kloppen

(hebben voor onszelf een werkplan opgesteld van een 20 tal uur per week om te vermijden dat ze ons gaan overvragen)

kunnen we eens andere plaatsjes ontdekken dan Leon

(al zal dat wellicht onze favoriet blijven!!!)

en genieten van oranjekleurige dagjes... + jullie wat meer op de hoogte proberen houden

Puerto Sandino was er een van, we deden er bijzondere indrukken op, de mooiste willen we jullie niet onthouden!

Pueblo in de engste zin van het woord

Jullie weten het, of misschien ook niet, maar in Leon lopen er tal van toeristen rond. Stel je maar eens voor dat je hier al twee maanden vertoeft en dan plots terecht komt in een dorp waar je de enige twee blanken bent... Heerlijk gevoel is dat! Niets hotels, niets bars, geen strand vlak naast je deur, laat staan een plaats met hangmatten... Wat dan wel? Het ene kleine huisje tegen het andere, soms ook krotten, brommertjes  waar twee bankjes achterhangen overdekt met wat plastiek

( zie http://picasaweb.google.com/ samuel.evita/PuertoSandino ) als vervoermiddel om richting zee te gaan, een tweetal comedores, 1 hotel waar geen kat te bespeuren valt + een restaurant  voornamelijk dienstdoende als cafe waar enkele Nicaraguanen af en toe een pint gaan drinken en als kers op de taart heel weinig verkeer. Kortom het hol van pluto!

Uurtje wachten bij benzinestation

Puerto Sandino "half an hour with the bus" volgens the lonely planet. Niets was minder waar... Na drie kwartier in zo een afgedankte Amerikaanse bus (hét openbaar vervoer van hier) gezeten te hebben kwamen we aan bij een tankstation halverwege de oude "snel"weg richting Managua. Kwam daar een vrollijk heertje afgelopen: "uiteraard ga ik richting de zee, binnen 40 minuten vertrekt de camionette, jullie hebben dus nog rustig de tijd hier een beetje rond te lopen, we hebben een winkeltje, kijk gerust eens rond" Lekker op zn Nicaraguaans dus! Geen 1000 sorry's omdat het zo lang wachten was, wel een stimulans om onze tijd te nemen en op het gemakje af te wachten :) Dat hebben we dan ook gedaan, met wat chips en wat tampico fruitsap observeerden we de mensen om ons heen en zagen we hoe de 40 minuten wachten al snel uitliepen tot een uur.

Eerste keer in Amerikaanse truck

Na een nachtje in het hotel geslapen te hebben, dachten we de laatste bus terug richting Leon te nemen. Nu goed, die bus viel na nog geen halve minuut al stil en moest gerepareerd worden. Dat de dag zelf nog doen zou een beetje te veel van het goede zijn... "mañana" lijkt er beter op! Gevolg: iedereen wordt verzocht uit te stappen en voor de rest zijn plan te trekken. Op de moment zelf verklaren we de Nicaraguanen zot, maar achteraf zijn we behoorlijk blij! Een truckchauffeur neemt ons na nauwelijks 5 minuten liften mee richting Leon, samen met een vrouw die koekjes verkoopt en eveneens met de bus naar huis hoopte te gaan. Ze straalt wanneer we ter plaatse zijn en wij ook, de eerste keer dat we in zo een hoge truck zitten, machtig gevoel geeft dat, vanaf een drietal meter het landschap kunnen bewonderen is eens iets anders dan gewoon het autovenster uitkijken!

Riviermonding doorwaden

Aangekomen bij het strand willen we graag de golven tegemoet gaan. Alvorens daar te geraken moeten we echter eerst een riviermonding doorkruisen. Dit is trouwens opnieuw een "eerste keer ervaring", geen van beiden hebben we ooit al een riviermonding van dichtbij gezien. En zeg ook maar gevoeld, want het was een heus karwei aan de overkant te geraken! Bij onze eerste poging keerden we halverwege terug, omdat we in drijfzand terechtgekomen waren. Bij momenten zakten we tot aan onze knieën in het zand, dus het leek ons beter langs een andere weg te proberen. Ietsje verder ziet het er wat beter uit en wagen we ons opnieuw door de rivier. Nog steeds met een klein hartje, maar het zand lijkt ons minder op te slorpen en na een 5-tal minuten staan we dan toch aan de overkant

Tarantula of iets dat er op lijkt

Gezellig in het kamertje van ons hotel spelen we een spel. Ik moet briefjes zoeken die mn lieverd op verschillende plaatsen verstopt heeft. Vol enthousiasme ga ik aan de slag, tot ik bij het op 1 na laatste briefje aangekomen ben... Niets vermoedend hef ik de vuilbak op, binnen de second ben ik echter de badkamer uit en sta ik bevend op het bed. Mn lieverd iet wat ongerust vraagt me wat er scheelt en ik zeg hem dat er een kanjer van een spin onder de vuilbak uitgekropen is. Ook hij gaat een kijkje nemen en schrikt zich rot, terecht! Er zat daar zonder overdrijven zo een tarantulading (achteraf krijgen we te horen dat meneertje spin een ander naampje heeft, maar ie leek verdomd goed op een tarantula hoor) : lange dikke vette poten, harig, zwart van kleur, een lijf zo groot als een gsm... kwel en kommer dus (volgens Samuel is het kommer en kwel, ie zal wel gelijk hebben, mn Nederlands is niet meer wat het ooit geweest is) !!! Gelukkig hebben we een lieve bazin, werkkracht eigenlijk, in het hotel en komt zij dat vuile beest verwijderen met stoffer en blik, ook vol gruwel uiteraard, maar goed ze slaagt er in die te overwinnen en dat monster in de tuin te zetten, waarvoor ze van ons een hemelsgrote dankjewel te horen krijgt!

Ongelooflijk verrast door de TV

Wanneer we s'morgens opstaan kijken we wat TV, terwijl de lieve vrouw ons ontbijt klaarmaakt. Al zappend komen we terecht bij een programma dat este mañana heet. Een presentatrice praat wat tegen twee mensen in een sofa. Zonder te weten waarover het gaat, zegt mn lieverd nietsvermoedend dat die kerel een trek weg heeft van Luis, een van de promotoren van het team. Het antwoord dat hij van mij te horen krijgt is iets in de aard van: "Wat zou die nu op TV doen?" Zonder na denken zet ik me toch even recht om wat beter te gaan kijken en wat blijkt? Het is de enige echte Luis. Uiteraard beginnen we te gieren van het lachen, want zeg nu zelf, hoe hilarisch? De eerste keer dat we TV kijken in Nicaragua en stomweg wat zitten te zappen, zien we daar doodleuk een van de mensen die we hier kennen op het beeld verschijnen Als dat geen toeval is! Bij ons zou hij zich alvast niet bijzonder populair maken door op die manier op TV te gaan verschijnen. Een half uur aan een stuk zit ie wat stemmetjes en typetjes na te doen, hij lijkt wel een tekenfilmmannetje dat verschillende karakters heeft, vreemde jongen is het! Soit, het volgende programma was er al niet veel beter op. De spaanstalige versie van "Jerry Springer"! Wie herinnert het zich niet meer? Die dikkies of travestiesten op TV...  In "caso cerrado" kregen we andere zaken te zien, even sensatiegericht maar meer afgestemd op de cultuur! Zo was er een man van een jaar of 50 die gescheiden was van zijn vrouw. Dit, omdat hij er heilig van overtuigd was dat hij de heilige maagd had zien verschijnen en zij er geen barst van geloofde. Nochtans had hij bewijzen bij

hij had zijn deur meegebracht waarop haar handafdruk en gezicht te zien waren. De rechter lachte hem keihard uit in zn gezicht en met haar mee uiteraard ook het hele publiek, hij had de zaak verloren! Niets voor gevoelige kijkertjes als ons dus, hoewel we ook wel wisten dat die kerel iet of wat geflipt was, vonden we het toch hartverscheurend hoe zijn geloof aan diggelen geslagen werd!

Tot hier deel 1 van onze trip, de rest zal voor morgen zijn, zo niet is de supermarkt dicht en wordt het geen vis met wortelpatatjes als avondmaal!

Hasta pronto!

x