Hoe het ons verder verging in Puerto Sandino...

Surfparadijs? Mijn gedacht!

Hawaihoge golven zijn de troef van Puerto Sandino volgens tal van inwoners, en ook de lonely planet beweert dat als je naar Puerto Sandino gaat het om te surfen is... Gevolg? Een van onze grootste angsten was met tal van surfers in contact te komen (sorry Nathan, niets tegen die mensen op zich hoor, we houden gewoon meer van "niet toeristische" plaatsjes!) Gelukkig bleek het om gepoch te gaan en hebben we gedurende die drie dagen maar 2 surfers gezien! Je zou ook zot moeten zijn van Puerto Sandino je surfparadijs te willen maken! Of het is dat je er van houdt twee kilometer ver je surfplank mee te slepen...

Alleen op verlaten strand

Geen surfers, geen toeristen, gewoon rust en heerlijk vredig kunnen zwemmen! Het leek wel een plaatsje dat rechtstreeks uit de film "blue lagoon" afkomstig was! Niets meer dan zand en het geruis van hoge golven om je heen, her en der een heuvel in de verte als je rond je keek, mooi mooi mooi!!!

Niets te doen? S bedenkt spel

Helemaal alleen in een hotel... in het hol van pluto... met een televisie op je kamer... maar als "niet televisie kijkers"... kan de verveling wel eens toeslaan... Gelukkig was daar Samuel

Het verloop van zijn spel zag er uit als volgt: 7 briefjes zoeken, per briefje een vraag beantwoorden+een opdracht doen en per juist antwoord en geslaagde opdracht een letter van de prijs krijgen.

Zo kwam ik niet alleen te weten dat mn lieverd in zn hele leven al 3 operaties onder narcose onderging, maar kreeg ik ook vreemde blikken toegeworpen

(van de bewaker van het hotel) 

bij het naspelen van een scene uit de gremlings film!

(Zus en Evy kunnen het wellicht al raden? Die scene waarbij dat oude vrouwtje "Ze komen me halen, ze komen me halen" aan het brullen is en dan met haar rolstoel door het raam naar buiten vliegt )

We hebben ons in ieder geval geamuseerd!

En voor degenen die nieuwsgierig zouden zijn naar de prijs die ik gewonnen heb: 1 gratis ijsje van de hier alomgekende "eskimo"!

Als

dieven in de nacht

Vlak voor het donker werd dachten we nog snel even naar zee te gaan onze eerste avond...  In de tuin van het hotel liepen we de receptioniste die ons ontvangen had tegen het lijf. Zij betrouwde het duidelijk niet helemaal, dit bleek uit haar verontruste vragen: "Waar gaan jullie naartoe? Nemen jullie alles mee? Hebben jullie geen gerief meer op de kamer laten liggen? Jullie komen hier toch eten straks?..." Enigzins verbaasd (Het was toch nog niet onoverkomelijk laat? Waarom begreep zij niet dat wij naar zee wilden?), maar toch ook met een klein beetje begrip (Vlak daarvoor hadden we gezegd dat we het restaurant behoorlijk duur vonden en bovendien vertrokken we naar zee met praktisch al onze bagage, dezelfde tassen dus als waarmee we het hotel binnengekomen waren, vermits we niet veel bij ons hadden!) lieten we de vrouw van het hotel achter ons! Een uurtje later zou ze ons terug aantreffen en beseffen dat we er niet vandoor gegaan waren wegens te duur!

Industrieterrein "ontdekt"

Een tiental minuten later konden we de vrouw van het hotel nog veel beter begrijpen! Natuurlijk vond zij het raar dat wij om zes uur s'avonds nog naar zee wilden, de zee bleek namelijk een heel eind van het hotel te zijn! Rond het hotel had je alleen maar industrieterrein, opslagruimtes voor de goederen die via de haven het land opkwamen. Van zwemmen kwam er die avond dus niet veel terecht, wel trokken we enkele foto's van het opvallende contrast: verroeste opslagruimtes met veel afval rond staken schril af tegen de vulkaan en het water dat je in de verte zag!

Nooit in slaap vallen op het strand!

Moe van het stappen en doorkruisen van de rivierbedding deed ik een dutje op het strand. Voor mn lieverd het ideale moment om zn dagboek aan te vullen! Dit leek echter geen te goed idee... Plots ontwaakte ie uit zn fantastiewereld om op te merken dat het vloed geworden was en we rond om rond door water ingesloten waren. Daar zaten we dan op ons kleine eilandje Uit mn slaap gerukt kreeg ik te horen dat we als de bliksem terugmoesten, want we ingesloten zaten en het water anders veel te hoog zou komen te staan. Gelukkig was dat nu nog niet het geval en konden we er makkelijk doorheen, lang leve mn voor 1 keer rappe lieverd dus!

Organisatietalent nihil

We merkten al vaker op dat Nicaraguanen niet zo goed overweg kunnen met het organiseren van bepaalde dingen... Het restaurant in Puerto Sandino kon er ook wat van! Ze hebben er meer dan een uur een half over gedaan twee boterhammen voor ons klaar te maken, een slaatje en een soepje! Een kwartier na onze bestelling zien we het meneertje van het restaurant plots weer binnenkomen met een plastic zakje in zn hand :) blijkbaar moest ie de ingrediënten nog gaan kopen! De volgende dag vroegen we hem uitdrukkelijk of ie wisselgeld kon teruggeven op een briefje van 500 cordobas, zo niet zouden we niets eten, vermits we geen kleiner briefje hadden! Zijn antwoord: "wat gaan jullie eten?": Wij: "vier sandwichen en twee versgeperste fruitsappen". Hij: "ok, geen probleem, daar kunnen we op teruggeven!". Bij het vragen van de rekening bleek ie zich vergist te hebben: "Oei, het gaat niet lukken daar op terug te geven." Dan heeft ie maar zn vrouw geroepen, is die achter bij hem op de fiets gesprongen met ons briefje van 500 in haar hand en zijn ze het god weet waar gaan wisselen :) Een 20 tal minuten later hadden we ons wisselgeld en konden we het restaurant verlaten! Groot geluk dat wij een slenterkoppel zijn en best goed overweg kunnen met trage mensen

Tot later!

x

Ps: Mama en zus, het voelt goed om weten dat degenen die ik het liefste zie er als de kippen bij zijn om onze verhalen op de site te lezen en dat ook te laten weten, dankjewel daarvoor! Dikke knuf mol en zussepus!