Hehe,

dat is eventjes schrikken! Laatste bericht dateert van dit weekend, en nu is er alweer één!

Nog meer schrikken: de lay-out van onze site is veranderd... Strakker volgens shareyourstory... In ieder geval kan je ons nog altijd lezen, dat is het belangrijkste!

Uit het leven gegrepen: een reeks korte gebeurtenissen, dingen die ons bezighouden, die ons doen lachen of doen smelten, die ons doen gruwelen of onze haren doen rechtstaan!

• In onze straat, een paar huizen van ons huis, werd onlangs een nieuwe klerenwinkel geopend, Sun City genaamd. Ze verkopen er vooral merkkleren. De opening werd gevierd, zoals het hier meestal gevierd wordt: boxen buiten zetten (een toren die tot aan mijn schouders komt) en veel lawaai maken. Het ventje van de winkel stond buiten, 1 voet op het trapje, kin in de lucht... alleen was er geen volk in de winkel! De volgende dagen zagen we ook niet veel volk, ondanks het feit dat er nu ook mondeling reclame gemaakt werd (auto met luidsprekers waarop telkens hetzelfde bandje wordt afgespeeld met muziek en reclame voor de winkel). Hoe verder de dagen vorderen, hoe lager de kin van het ventje komt te staan. In onze gedachten is de man vol goeie moed een winkeltje begonnen. Misschien heeft hij nu wel geluk en geraakt hij weg uit de arme buurt? Maar het ventje ziet er dus somberder en somberder uit... Evita en ik krijgen al snel medelijden, we smelten bijna iedere keer als we passeren: "zouden we nu toch een keer binnengaan? Misschien vinden we iets leuk? Misschien krijgt hij dan terug een glimlach?" Keer op keer passeren we echter de winkel van het mannetje (dat overigens niet al te best gekleed is: jeansbroek en witte sportschoenen-stijl) en durven we niet binnen gaan... Tot er een week geleden iemand anders in de winkel stond. Nu staat er een soort macho-type, het type dat de vrouwen nastaart, het type dat fluit, ... We smelten al wat minder, al vragen we af waar het ventje nu is...
• Een tijdje geleden gingen we naar de cinema. Ze spelen enkel Hollywood-brol, maar ah, het kan toch gezellig worden? De tip gekregen om wat warme kleren mee te doen. Evita bracht haar jas en een dekentje mee, ik droeg m'n befaamde oranje vestje. Goddank kregen we die tip! Het is daar dus ijskoud, je waant je direct terug in je België! De duur van de film zat er links naast mij een versteven ijspegel, met de benen onder een deken op mijn schoot, om die te verwarmen. Ik, naïef als ik was, in korte broek en sandalen, zich plots het gevoel herinnerend hoe winter voelt. Tweetal uur later buitengekomen, en pas nog een uur later terug ontdooid... Volgende film in donsdeken-uitrusting!
• Vertederend en tegelijk afstotend moment in de interlocale bus die ik nam van Managua naar Leon: een papa die zijn baby'tje met de nodige geluidjes en grappige lachjes uitlegt hoe je "hops" je afval, je lege plastieken flesje door het raam naar buiten smijt... Tja, zo hoort het nu eenmaal in Nicaragua... ("CRASH", botsing van waarden en normen waargenomen!)
• Vandaag werd ons huis van een muisgered door onze fantastische muizenvanger: Goofy! Leuk dat hij muizen opruimt, maar dat hij dan een half uur lang door onze patio moet paraderen met het levenloze lijfje van de muis in z'n bek... nee dankje! Binnenkort op onze foto-site te bezichtigen!
• Onlangs koekjes gebakken! Een waar festijn, want het deeg was uitzonderlijk lekker, de vormpjes waren grappig, en Chepita (met haar "Schwarzanegra" pistool-vorm) en later ook Vivi deden vrolijk mee! Het werd een gezellig avondje, een avondje van genieten van de simpele dingen, een avondje dat eindigde met beenharde, maar heerlijke koekjes! Binnenkort op onze foto-site te bezichtigen!
• Afsluiten doen we met een bericht over een luie gitarist. Jairo is eigenlijk onze collega bij Mpowering People, verantwoordelijk voor de sector Centro. Daarnaast is hij ook nog mijn gitaar-leraar. Één van de taken van de promotoren (zoals Jairo dus, verder zijn er nog Saïda en Luis) is om de kinderen, adolescenten en ouders thuis te bezoeken. Evita en ik vonden echter dat hij toch wel iets te weinig op kantoor kwam, en begonnen ons een paar vragen te stellen... In een gemene bui kwamen, geheel toevallig, zijn weekplanning tegen. Daaruit bleek dat hij aan de coördinatrice (Argentina) vertelde dat hij elke dag (maar in het bijzonder dinsdag en donderdag) tot 16u werkt... Ook werkt hij iedere dag vanaf 8u tot 12u, daarna middagmaal... Na inzage van dit document, geven we jullie graag enkele observaties: op dinsdag en donderdag heb ik vanaf 15u gitaarles van Jairo, op vrijdagmorgen zag ik hem rond 10u een drankje kopen bij ons huis en zag ik hem vervolgens het Casa de Cultura binnengaan, om er waarschijnlijk Spaanse les te geven... Dubbele agenda? Je zou het gaan geloven! Nu vermoeden we dat hij onder zijn voeten gekregen heeft, want onlangs zagen we, geheel toevallig, zijn maandplanning. Hij start nu een uur vroeger, maar heeft dus ook om 15u gedaan met werken... Hoe dan ook, het blijft een tsjooloar pur sang (vergeef me m'n West-Vlaams) die er de kantjes blijkbaar maar wat graag van af loopt... Verder wel een sympathieke gast!

Voila, je bent weer voorzien van enkele kleine verhaaltjes uit een groot land, met een groot en sterk volk!

groeten,

Samuel