¡Hola!

Tijd voor een reproductie van wat ik gisteren schreef, maar dat helaas van de website verdween... Gisteren was het moederdag, pinksteren, optreden van Roger Waters in Landgraaf, werd Milan Jovanovic tot profvoetballer van het jaar verkozen, was het "the day after" de eerste tropische bui hier, is het zomer in België en was het vooral alweer een tijdje geleden dat er iets gepost werd op de site! Redenen genoeg dus om nog eens een verslagje te doen over onze bekommernissen, onze warrigheden, onze belevenissen en ontdekkingen, ... Hou je klaar voor versie 2.2!

• Zaterdagavond hadden we de eerste regenseizoen-bui. Mentiro, de eerste bui was een tijdje geleden 's nachts, maar m'n lieverd en ik sliepen er gewoon door... Onze "doop" was dus zaterdag. In de late namiddag kwamen de eerste wolken aanzetten. Het werd helemaal bewolkt, en zo rond valavond begonnen de wolken te brommen... Toen het donker werd begon het voor een uur onophoudelijk te bliksemen! De lucht werd zwaar, iedereen wist dat die avond de eerste echte bakken regen uit de lucht gingen vallen! Het begon rustig, maar de dikke druppels zwelden snel aan tot er tenslotte een muur van regen naar beneden kwam, het apocalyptische plaatje was compleet! Dat was zo rond 20u, en we (Evita, Annelies en ik) moesten natuurlijk nog gaan eten, hoe voorzienend! Er stond stoofvlees op het menu, en die lag 10 minuten wandelen verwijderd van me. Evita had het ook moeilijk met wachten en sprak volgende overmoedige woorden: "Ik ga hier wel geen kwartier wachten wi!" Twee minuten later vertrokken we, gewapend met een regenjas en veel ongeloof. Ongeloof, om het tafereel dat zich afspeelde op straat! De straat veranderde met de minuut meer en meer in een rivier, eentje met stroomversnellingen en al! De eerste straten konden we nog min of meer droog oversteken (al had Evita al de eerste de beste plas gekozen om natte voeten te krijgen), maar bij de laatste straten moesten ook mijn schoenen er aan geloven! Aangekomen bij de ViaVia, waar die heerlijke stoofpot stond te wachten, kon ik enkel nog mijn schoenen (letterlijk!) leeggieten... We waanden ons eventjes in Bellewaerde, in die ronddraaiende bootjes. Dikke fun, tot je je afvraagt hoe het er in de sloppenwijken aan toe gaat. De sloppenwijken liggen beneden de heuvel waar Leon op gebouwd is, daar gaat die leuke rivier dus naar toe...
  ...
  Een half uurtje later was de regen verdwenen en stond ons bord voor onze neus. Nog maar eens een contrast in dit contrastrijke land.
• De laatste tijd hebben we nogal last van muizen. Één van hun veel gebruikte routes gaat door onze kamer (waar we gretig vergif strooien, hehe), waarna de muizen verder hun route vervolgen door de kamer van onze buurvrouw.
  Op een avond zaten we, op een geleende laptop, te naar "Shrek II" te kijken, toen we onze buurvrouw hoorden: "Que rico! Un ratón en mi cama!" Vrij vertaald: "Mmm, zo lekker! Een muis in m'n bed!" De ironie van onze buurvrouw kent geen grenzen. De muis had haar blijkbaar wakker gebeten (in de hals). Daarop begonnen we een klopjacht naar de muis, die zich ondertussen in onze vuilbak genesteld had. Goofy, onze trouwe viervoeter en muizenvanger, stoof er op af en ... liet de muis ontsnappen. Daarna dacht hij een muis te ruiken in onze kamer, onder het bed, waardoor we nog een 20-tal minuten nodig hadden om Goofy buiten te werken (zo rond 1u 's nachts krijgt een mens al eens goesting in z'n bed). Uiteindelijk kregen we Goofy buiten door te doen alsof we met hem gingen wandelen! Stomme hond! :-D
  Muis en Hond begrepen de boodschap echter, dus we kregen verder een rustige nacht...
• Zoals jullie wellicht weten, geef ik Engelse les aan adolescenten in de sloppenwijk Adiact. Sinds een conflict met de school geef ik die les in het huis van een adolescente (inderdaad Bruno, adolescente). Tot voor kort kon ik daarvoor een apart gebouwde kamer voor gebruiken, de kamer van haar broer. Tot voor kort, want tijdens één van de lessen werd er een cd van die broer gestolen. Ik stelde me voor dat ik me eerst uitgebreid ging mogen verontschuldigen, en dat ik daarna snel van het erf ging moeten verdwijnen, al dan niet met begeleiding van de hond. Dat was mijn referentiekader dus (sorry voor de vaktaal). In werkelijkheid kwam de mama eventjes klagen bij mij, maar al snel zag ik dat ze het lesbord geïnstalleerd hadden op de veel ruimere patio. Daarnaast waren ze nog bezig met afwassen van de tafels en stoelen en sloegen ze zelfs een spijker in een boom om mijn rugzak op te hangen! Kortom, ik werd gedropt in betere omstandigheden dan voordien. Willen zorgen dat er geen cd's meer gestolen worden, maar toch willen dat de lessen er niet onder lijden... Mooi toch, die dankbaarheid?
• We volgen hier ook Spaanse les, bij Ileana. Een schat van een lerares. Ikke doe dat gratis, omdat ik in ruil Engelse les geef, maar Evita betaalt. Een tijdje geleden ging Evita ("warrig is my middlename") haar rekening gaan betalen. 25 dollar, en ze mocht het gewoon onder de deur schuiven. Het was namiddag, Evita had er net een middagdutje opzitten. Je kent dat, nog half slapen... Vijf minuten nadat ze het bedrag klaargelegd had om het te gaan brengen, was het echter verdwenen! Een zoektocht leverde niets op...
  ...
  Het is avond, Evita heeft dan maar betaalt met ander geld, het lijkt een kostelijke afrekening geworden te zijn... Ik ga nog eventjes naar het toilet, en wat zie ik? Er ligt 25 dollar op de pot! Is er iemand terug warrig geweest?
• Volgen jullie eventjes de evolutie in openingsuren van de supermarkt mee?
  08u00 - 19u00 (toen we hier aankwamen)
  07u00 - 20u00 (begin april)
  07u00 - 21u00 (een week later)
  Welke supermarkt doet hen na?
• Nu we toch over de supermarkt bezig zijn... Er werkt daar een lege fiete (om het met Evita te zeggen), meer bepaald de bazin. Onlangs gingen we boodschappen doen met Goofy. Goofy moest buiten wachten, Evita was vrijwilligster om naar binnen te gaan. Ons weekbudget was bijna op, dus we hadden op voorhand een goedkope maaltijd berekend, zo gingen we net het einde van de week halen. Evita kwam echter met een beteuterd gezicht buiten: ze hadden (om onbegrijpelijke reden) een stuk zeep bij onze koopwaar gelegd en dat ook nog eens aangerekend! Toen Evita zei dat we dit helemaal niet wilden kopen, antwoorde de kassierster: je hebt het bij je koopwaar gelegd, nu moet je het maar betalen! Dat we dat erbij gelegd hadden, was natuurlijk helemaal niet waar.. Evita ging dus naar de bazin (er van uit gaand dat er geen probleem kon zijn), om haar geld terug te vragen voor het stuk zeep. Die repliceerde ook nog eens dat we dat maar niet moesten kopen... Eventjes getwijfeld, maar dan ben ik uiteindelijk naar binnen gegaan. Voordeel: ik ben een man en jammergenoeg heeft dit meer invloed in deze cultuur dan een vrouw, ander voordeel: ik was voorbereid. Eventjes discussie, en dat uiteindelijk toch mogen wisselen tegen een brood! Gewonnen, want de lege fiete moest naar de kassa lopen en de gegevens in de kassa aanpassen!
• Afsluiten met ééntje uit de categorie "onbegrijpelijk"? Evita en ik lopen hier dikwijls samen over straat, komen samen in het internet café, gaan samen naar het bakkertje om de hoek, ... Kortom, we zijn op dit moment vrij onafscheidelijk. Wat blijkt? Heel veel, maar dan ook héél veel mensen denken dat wij broer en zus zijn! Overal, tot in de sloppenwijken toe krijgen wij te horen dat we broer en zus zijn! Komt het door het feit dat we elkaar geen hand geven overdag (anders zweethanden)? Of omdat we elkaar niet openbaar om de 5 meter kussen? Omdat we niet knipperen met de ogen als we elkaar zien? Lijken we te veel op elkaar (lees: even wit)? In ieder geval: in het bakkertje zijn ze stukken familiairder geworden sinds ze weten dat we een koppel zijn ("Wat een mooi koppel dat jullie zijn, allebei zo groot!")...

En willen jullie me nu excuseren? Ik ga een groot rood pluchen kussen in de vorm van een hart gaan kopen, met er op een foto van Evita en ik!

Groeten,

Samuel

p.s.: we sturen af en toe mailtjes die niet direct beantwoord worden... het kan zijn dat onze mails niet altijd toekomen of dat reacties van jullie niet toekomen! Dus als je eventjes niets hoort van ons: we hebben waarschijnlijk niets ontvangen! Heb ook op een heel aantal berichtjes op deze site gereageerd via mail (oa Sofie van Kadanz, Joke Stubbe, Tante Marijke, ...) maar ook geen reacties ontvang...