De laatste in onze reeks verhalen van op het water brengt ons van SJDN naar Granada, gelukkig met een tussenstop in San Carlos (de tocht zou een dikke 24u duren, mensen zo lang op een boot houden zou verboden moeten zijn bij wet). Het relaas van ons 12 uur durende traject begint op de boot in de delta van de Rio San Juan, heel erg vroeg in de ochtend.

• Bij een kleine comunidad stapt een man met z'n zoontje op. De man zet zich op een stoeltje, het zoontje moet op een plank zitten. Het kindje ziet er heel beschaamd uit, zo ingetogen dat hij zijn papa bijna niet durft te zeggen dat hij na een halve koek geen honger meer heeft (in tegendeel, hij eet hem volledig op nadat z'n papa hem negeert). Evita besluit om de jongen 'sociale vaardigheden' aan te leren, en begint met hem lachjes toe te werpen. Een uur later heeft de jongen al een interactie patroon met Samuel: hij trekt aan Samuels beenhaar, Samuel doet alsof hij boos is. Net als het iets te pijnlijk wordt voor Samuel komt er een hondje in beeld. Het jongetje zegt dat hij een hondje bij heeft, net buiten ons zicht. We spelen het spelletje van het denkbeeldige hondje mee, tot blijkt dat het hondje er echt is! Ons eigen hondje wordt binnen de minuut geboren, en zit verscholen in de zaklamp in Samuels broekzak. Die zaklamp, maken we hem wijs, is een doosje waarin het hondje kan slapen. Als we hem willen wakkermaken, duwen we gewoon op het knopje. Heerlijk was die blik die twijfelt of we al dan niet die ongelofelijke waarheid spreken...
• Het jongetje zorgde voor leuke afleiding, maar er was ook minder leuke afleiding: de wiebelende boot. Nadat we een paar uur gevaren hadden, zat de boot zo afgeladen vol dat hij dikwijls gevaarlijk overhelde. Op sommige momenten werd het zo stil in de boot, dat je voelde dat er heel wat mensen bang waren, maar dat niet durfden uitdrukken. Veel mensen hielden hun hart vast, buiten één iemand die we bedachten met de naam "de bandiet". De bandiet zat de hele tijd te grijnzen, net alsof hij het leuk vond. Zelfs als we de stroomversnelling in tegenstelde richting doorgingen, bleef de man grijnzen! Wij, wellicht de beste zwemmers aan boord, waren in ieder geval blij om weer vasteland te voelen onder de voeten!
• Een andere persoon die we met een naam bedachten, was "de soldaat". Het mag vrij duidelijk zijn dat hij een militair was, met uniform en al. Was hij zonder uniform opgestapt, dan had er geen kat naar hem omgekeken. Nu was hij echter een man met status, en iedereen lachte om zijn grapjes. Hij had de boot in zijn macht, dacht hij. Toen we in El Castillo een tussenstop hielden ging ongeveer iedereen van boord, zo ook de soldaat. Na een tiental minuten deed de man van de boot teken dat we gingen vertrekken. Iedereen ging vlug weer aan boord, de boot vertrok... We waren nog geen 10 meter van de kade, of de soldaat stond vanop het balkon van een restaurant te schreeuwen dat we moesten wachten. Toen de boot verder voer maakte hij dan maar wat obscene gebaren... en wij lachten in ons vuistje!
• De Spanjaard die ons de juiste boot wist aan te wijzen, enkele dagen geleden, zat ook deze keer op de boot. Hij, een 36-jarige man met opvallend veel grijs haar, was op reis met zijn vrouw en dochter. Het laatste uur kon hij duidelijk niet meer aan. Hij wisselde voortdurend van positie: op zijn stoel - rechtstaan - op zijn rugzak liggen. Toen we eindelijk in San Carlos aankwamen was de Spanjaard zo blij dat hij de man die op de boot werkt, wiens taak mensen aan boord helpen en naamlijsten invullen is, "bedankte voor alles".
• Vandaag 12 juli kwamen we aan in Granada na een vreselijk korte nacht. We vertrokken om 14u in San Carlos, maar het echte lastige stuk begon rond 20u30, wanneer we onze ogen probeerden te sluiten. Het duurde niet lang voor we in slaap lagen, en dat is verwonderlijk: Evita lag op de veel te smalle bank, ik lag op de harde en koude metalen vloer. Een paar uur later werd duidelijk waarvoor een Touristil pilletje dient. De Ferry was zo aan het schudden dat het even leek of we op volle zee zaten. Het meer van Nicaragua is dan wel heel groot, een open zee is het nu ook weer niet. Door het schudden kon ik niet zo goed slapen, en maakte zo Evita wakker (gemeen he). Een aantal wissels later lag Evita terug op de bank, en ik op het dek buiten, waar ik wonderwel goed sliep. Om 4u kwamen we aan in Granada, gebroken, moe, ... maar blij om straks terug in ons tweede thuis Leon te zijn!

Nu beginnen we aan onze laatste week in Leon, en het zal geen deugd doen om die mooie, veilige, warme stad achter te laten. Gelukkig wachten Marieke, Lana, Marinka en Matthias ons op in Peru!

Tot later!

Samuel