Gisteren, vrijdag dus, gingen Matthias, Marinka en Samuel al vroeg (toch wel 8u30, 7u30 opstaan is echt vroeg als je moe bent) op pad, en wel met een reden: een vlucht over de Nazca-lijnen nabij (jawel) Nazca!

De Lolly Planet raadde aan om geen ontbijt te nemen, de vlucht kan heftig zijn… Wie zijn wij dan om wél een ontbijt te nemen? Dapper en met lege maag vertrokken we dus. Eerst een ritje door een woestijnlandschap (met in de ooghoek de grootste duin ter wereld), daarna de luchthaven, slechts 20 minuten wachten en dan… het vliegtuigje in!

Samuel, stoer als altijd, overweegde zelfs niet om touristil te nemen, Marinka volgde hem hierin (en Matthias doet daar zowiezo niet aan mee). Instappen in het vliegtuigje en even kijken (in dit land weet je nooit):

Gordel… check

Brandstoftank… check

en euhm… plastiek zakje… check!

Na 2 minuutjes vliegen zie je het eerste figuurtje al liggen. De figuren blijken niet zo groot te zijn als je zou denken, maar toch, ze zijn er en ze zijn geheimzinnig! De piloot geeft ons bij de volgende paar figuren aanwijzingen in zijn eigen gefabriceerde Engels, tot ik achter mij een paar vreemde geluiden hoor… de twee Italiaanse mede-passagiers waren al duchtig bezig hun maaginhoud aan het zakje toe te vertrouwen. Mijn maag voelde ook niet meer zo lekker, en Marinka zag ook maar bleekjes. Enkel Matthias en de piloot zaten er stoicijns bij.

Er volgden nog vijf figuren, en dat was echt aftellen voor mij. Matthias was gelukkig paraat om voor de bewijzen te zorgen: foto’s die waarschijnlijk nooit zo mooi zullen zijn als die uit de foto-boeken, maar hey, het zijn ónze foto’s he!

Vijf figuren later vlogen we in rechte lijn naar de luchthaven, een rechte lijn die gerust iets korter mocht zijn van mij. Er hing in het vliegtuig een blaadje dat om een fooi vroeg voor de piloot, en vanaf dan begon de volgende zin door mijn hoofd te dreunen: “Als je me zonder overgeven op de grond kan zetten, krijg je een fooi. Als je me zonder…” Helaas, driewerf helaas, het mocht niet baten. Ik kon nog tijdig het zakje grijpen om me bij het clubje van de Italianen te scharen. Weg maaginhoud, weg lekker gevoel.

Iets later zette ik terug voet op vaste grond, en dat deed deugd! Marinka had het volgehouden, Matthias voelde zich nog altijd kiplekker, de Italianen droegen net als ik een plastiek zakje met maaginhoud, en één ding hadden we gemeen: we hadden allemaal de befaamde Nazca-lijnen gezien, en we hadden zeker van de eerste 3 figuren genoten!

Verdere plannen? Vandaag en morgen zitten we in een oase in een woestijn, straks sandboarden (snowboarden in de duinen). Overmorgen Arequipa, een “witte” stad. En later Cuzco, waar we Evita tegen het lijf lopen!

Groetjes,

Samuel